ساعت 8 صبح کلاس دارم ولی شب تا حدود ساعت 3 با همسر محترم درباره خانه قدیمی پدربزرگهایمان حرف میزنیم.. از شوقی که برای رفتن به خانه آغبابا داشتیم می گویم.. وقتی می رسیدیم درِ بزرگ چوبی خونه آغبابا را میزدیم و یکی می آمد و کُلون در را باز می کرد و ما از توی پنجره آهنیِ کنار در، سلام می کردیم و می دویدیم توی دالونی که یک سمتش خانه بود و یک سمتش هرچه فکر میکنم یادم نمی آید که چه بود! توی دالون نان خشک

همسر محترم، شله زرد می پزند و می رویم جنوبِ شهر برای توزیع! یعنی یک عالمه آدم بیچاره فقیر و اغلب معتاد توی پارک ها و پیاده روهای پایین شهر هستند که واقعا پیدا کردن یک وعده غذا هم برای شان سخت است. ما که چند تا ظرف بیشتر نداشتیم و پنج دقیقه ای همه چیز تمام شد ولی توی راه برگشت اطراف خیابان مولوی و میدان شوش و ... اینقدر از اینجور آدم ها دیدیم که حالمان گرفته شد. همه جای دنیا همین خبر است اما سرما

ببخشيد.. تنبل شدم اساسي! تصميم داشتم تو مرحله جديد از وبلاگنويسيم، از قديمها بنويسم و خاطرات بچهگي، ولي تا الان كه حوصلهم نذاشته! (به قول مامان بزرگم غيرتم نِمِله :)))) ) از هر كدوم از دوستان وبلاگ نويسم كه ميپرسم يا به وبلاگهاشون سر ميزنم، رغبت چنداني واسه بهروز كردن وبلاگ نميبينم ازشون.. چوم.. تو اين چند وقت غير از هزار تا سفر (زاهدان؛ اردبيل؛ رشت؛ خوزستان؛ مشهد و ....) و حملهاي كه به

عجب آهنگ باحالي خونده محسن چاوشي.. آهنگ اي دريغا.. عالي بود.. خيلي وقته كرمان نرفتيم؛ دلم برا همه مخصوصا آقا رضايِ نامردِ عشقي تنگ شده.. برادرِ همسرِ محترم هم كه چندوقتي هست مريض احوال هستن و بيشتر از هميشه دوست دارم ببينمش.. انشاالله عيد فطر ميريم و حداقل 4-5 روزي كرمان هستيم.. هادي شجاعي روهم ميبينم :) پ.ن: بقيه دوستان هم وقت بگيرن از مسئول دفتر امور وقتهاي بنده براي ديدن من :)) + نوشته شده در